بازگشت!!!

ه.ع. سوشيانت امرتات اراك ، چهار شنبه ، 29/7/1388

بازگشت!!!

 

اينهمه تعجيل چرا؟

                        بگذاريد كه فردا دم صبح ،

                                                           از سفر برگردم!!!

 

چمداني كه تب حادثه دارد،

                                           بگذاريد لبريز شود:

 

بگذاريد زمان را به تماشا بنشينم،

                  بگذاريد خدا را به تجسم بكشم،

 

بگذاريد كه روي لب پندار سياه مردن؛

                                                             يك تبسم بكشم.

 

اينهمه تعجيل چرا؟

      مگذاريد تن خستگيم را به سفر هديه كنم،

                   مگذاريد نگاهم را خواب ببرد تا كابوس،

                بخدا در پس آن شيشه ي بي جان ،جانست؛

                                                         بگذاريد به من برگردم،

                                                           بگذاريد مهمان طبيعت بشوم.

 

اين همه تعجيل چرا؟

                                                           بگذاريد دچار ابديت بشوم.

 

بگذاريد بيدار كنم سارباني را از خواب عميق،

                                            رهزنان در راهند؛

 

   بگذاريد سيه بالان را ،

                          دانه ي خوش خبريشان بدهم؛

 

بگذاريد به باد بنويسم كه بپيچد در باغ،

                                         تا سپيدار برقصد،

                     و صنوبر بداند كه كسي مي آيد؛

 

بگذاريد بمانم امشب و به مهتاب بگويم: برخيز؛

                           و ندا را – كاش مي شد – بيدار كنم؛

 

بگذاريد بمانم و به رستم بنويسم:

        تو نه سهراب كشي نه جاني؛

        تو خروشي هستي كه ندانسته به خود مي پيچي؛

                   تو نهيبي هستي بر سر آينه اي از ديروز...

 

فرصتي، تا بخدا هم بنويسم:

                                   برو جانا،

                                   برو آنجا كه تو را مي خوانند.

 

ه.ع. سوشیانت امرتات ، هفته ی آخر تیر ، خونه

معجزه ؛

 

گلی در خواب یك جرعه ،

چه بی رحمانه میمیره ،

 

توی كابوس تنهایی ،

جهان رو مرگ میگیره ،

 

خدایا معجزه بفرست

جهان رو روبرا تر كن

 

بیا و پیش ما بنشین

دمی با حال ما سر كن

 

ببین چشمای دریایی

منو عاشق ترم كرده

 

ببین آن بوسه ی آخر

چه بد خاكسترم كرده

 

ببین این داغ بی پایان

شكست ایده و باور

 

هنوز روی تنم مونده

شبیه بوسه ی آخر

 

شبیه داغ یك لاله

شبیه جنگ بی سنگر:

 

نبرد شیشه و باران

نبردی بس ملال آور

 

نه می بازم نه پیروزم

ولی هر روز تنها تر

 

هنوزم گرم و بی تابم

چو آتش زیر خاكستر

 

 

خدایا معجزه بفرست

جهان رو روبرا تر كن

 

بیا و پیش ما بنشین

دمی با حال ما سر كن

 

چه بی انصاف می جنگی

مرا در خاك می خواهی

 

نمی گویم رهایم كن

بزن ، آهسته آهسته

 

شبی در خواب می بینم

تو را در بستری بی من

 

خدایا معجزه بفرست

شكستش پشت،اهریمن

 

خدایا معجزه بفرست

جهان رو روبرا تر كن

 

بیا و پیش ما بنشین

دمی با حال ما سر كن

 

گدای كوی تنهایی

هراسان از غم فردا

 

چه بی تردید می بازد

چو قطره در دل دریا

 

در این تاریكی مطلق

كه هستن را نمی خواهد

 

در این افسانه بی سر

كه تا پایان نمی پاید

 

چه محتاتانه می بازد

قناری در تب ارزن

 

خدایا واژه ها گم شد

میان آه و اشك من

 

به دنبال تو می گردم

خودم گمگشته ی راهم

 

خدایا معجزه بفرست

من از تو عشق می خواهم

 

بیابان تشنه تر از فوج بی آبان

و دریا خسته تر از درد بی دردان

 

در آنسو دوستان و دل رفیقان

كمی نزدیك تر انبوه نا مردان

 

خدایا معجزه بفرست

جهان رو روبرا تر كن

 

بیا و پیش ما بنشین

دمی با حال ما سر كن

 

زمین در لمس بی آبی

زمان  لبریز  بی تابی

 

چرا تنها ترین من

دیگه تنها نمی خوابی؟

 

مرد دیوانه

ه.ع. سوشیانت امرتات هفته ی آخر تیر خونه

 

مرد دیوانه

 

عزیزی برگ گل بر لب

                  خرامان در میان شب

                                                    در این ویرانه می پیمود

 

رسیدم بر سر راهش

                بدیدم مهرخ ماهش

                                                          دلم دیگر نمی آسود

 

شتابان در پیش رفتم

               هزاران فكر بربفتم

                                                         ولی لایفتح و لاسود

 

چو می دیدم دو آهو چشمهایش را

                و آن گیرندگی های نگاهش را

                                                        زبانم واژه می فرسود

 

شبی دیدم كه او بر زین نشسته

               به ابرو بس خمش از كین نشسته

                                                 سرم خم شد تنم تعظیم فرمود

 

مرا در اوج خاموشی به لبهایم سلام آمد

               فرو آمد  ز زین و بر لبش شیرین كلام آمد

                                                         كنارم بر زمین بنشست

 

سوال آمد مرا زو : از چه رنجوری؟
             چرا خم در كمان از حال خوش دوری؟

                                                      دو چشمش در نگاهم بست

 

به لب آمد: -تو گویی جان به لب آمد-

              جهان در پیش چشمم رنگ شب آمد

                                                          و او گفتار خود پیوست:

 

بگفتا عاشق و دیوانه ی دیوانه ای هستم

             نگاهم را ز روی مردم و نا مردمان بستم

                                                           كه در دم قلبكم بشكست

 

بگفتا: می روم هر روز در راهش ولی قدرم نمی داند

            از او آغوش می خواهم ولی او خط خواهش را نمی خواند

                                                             سیاهی باز هم برگشت

 

ز جا بر خاستم تا راه رفتن پیش گیرم

           بگریم تا به درد خود به تنهایی بمیرم

                                                           كه ناگه ره به راهم بست

 

به پا خیزید و در آغوش گرم خویش بفشردم

        چنان مدهوش گردیدم كه گویی باده می خوردم

                                                            گرفتم دستكش در دست

 

به حیرت ماندم او چون اینچنین كرد

         به  پا  آمد ، مرا  با  خود  قرین  كرد

                                                          دوباره بر زمین بنشست:

 

تویی آنكس كه می جستم، تویی آن جان جانانه

       تویی آنكس كه می گفتم، تویی آن مرد دیوانه

                                                       لبانم دیده اش را بست.

فرشته

15:10  ه.ع.سوشيانت امرتات  11/3/1388

 

فرشته

 

فرشته اي ز بهشت سيب سرخي چيد ،

                               به زمين نگاه كرد و دل بزرگي ديد ،

 

براي شكر و تشكر از  آن   تنابنده ،

                                براي  شكر گزاري  از  او شتابنده ،

 

فرشته قصد زمين كرد تا فرود آيد ،

                              بدون هيچ گمان پريد تا كه زود آيد ،

 

ز آسمان همگان شكل بره، گرگي نه ،

                     به زمين كه رسيدهمگان گرگ دل بزرگي نه ،

 

به جستوجو فرشته به اميد آن سماوي مرد،

                         تمام كوچه باغهاي زمين، زير و رو مي كرد ،

 

فرشته  رسيد  به  مزاري  بزرگ  ز  آدميان،

                           متاثر  و ملول  شد  ز  بد احوال  عالميان ،

 

نشست  و  رفت  به  فكر  موعد و ميعاد ،

                          كه  سيب  ز  دست  عزيز  بر   زمين  افتاد ،

 

دو  سه  غلطي  كه  زد  كنار  قبري  ماند ،

                         فرشته ي   معصوم ، روي  آن   را   خواند ،

 

 

" گله اي نيست ؛

 

ز بد عهدي ياري كه نديدست دمي خاك مرا ،

 

                      گله ام از اينست:

                             

                    ز بد ِ عهد  چرا برد دل پاك مرا؟  "          

     

 

و ز  آن   مزار   پريد   به   سمت  بازاري ،

                          بدان   اميد   كه   نبيند  دگر  دل   آزاري ،

 

او به بازار كه رسيد  جنب و جوشي ديد ،

                        بدا كه  در  خم  بازار ،كم  فروشي   ديد  ،

 

فرشته بهر  شكايه  رفت پيش  امير ،

                     امير دست برد به كيسه : اين دو درهم گير،

 

بگير  و  برو  زودتر  به  آسمان  برگرد ،

                     به  خدا  هم  بگو  كه :  حيرتا  ز ين  مرد  ،

.

.

.

فرشته ز پيش دردمند و ملول تر گرديد،

                  براي  ترك  زمين  رو  به  آسمان  چرخيد،

 

دراين ميانه به ياد آمدش كه سيب اميد!

                      همان  كه  خودش بهر  دل  بزرگي  چيد ،

 

دوباره رو به زمين كرد و گفت: -بي ترديد-

                     كلاهم  آن  طرف  افتد  مرا  نخواهي  ديد .

 

 

 

 

 

 

 

 

 

شبيه قصه ي"زاغكي قالب پنيري ديد ،

                           قالب پنير را بر دهان گرفت  زود پريد"

 

 

 

 

خبر

ه.ع.سوشيانت امرتات 10/3/1388 خونه  13:05

خبر

 

ستاره اي ز آسمان افتاد و سنگي شد ،

                             ميان  قافله  و  قافله  سالار  جنگي شد ،

 

عشق ورزيد ز روي مهر كسي به كسي ،

                          زهي كه عشق ورزيدنش چو لكه ننگي شد ،

 

كلاه بافت براي مردمان، يكي شارع ،

                             ز كم نخي كلاه شارعمان كلاه تنگي شد ،

 

مدار ها به هم بازو بست مردكي دانا،

                            از آن زمان همه سياه و سفيد، رنگي شد‌ ،

 

پدري ز مناعت، لطف كرد پسري را ،

                            غما  پدر ز لطف فراوان، غلام زنگي شد ،

 

صداي گوش خراش دروغ و فريب ،

                           به حكم اسمع و لاادري، صداي چنگي شد ،

 

پسر همسايه مان كه رفت سربازي ،

                              ببين به حكم محاسن ، رئيس هنگي شد ،

 

و يا پسر پير كرماني، نخوانده دو خط ،

                           صاحب چه مال و منال و دنگ و فنگي شد ،

 

و به پايان؛ ز برم يار مهربانم رفت ،

                          ز دوري و ز بي خبري دل دچار  تنگي  شد ،

 

در اين دمان ز هيچكس خبر ندارم من ،

                          وگر شنيده ام خبري بين چه بد شرنگي شد .

 

خدا

 

داستان درباره یک کوهنورد است که می خواست از بلندترین کوه ها بالا برود.

او پس از سالها آماده سازی، ماجراجویی خود را آغاز کرد

ولی از آنجا که افتخار کار را فقط برای خود می خواست،

تصمیم گرفت تنها از کوه بالا برود.

شب بلندی های کوه را تماماً در بر گرفت و مرد هیچ چیز را نمی دید. همه چیز سیاه بود. و ابر

روی ماه و ستاره ها را پوشانده بود.

همانطور که از کوه بالا می رفت، چند قدم مانده به قله کوه، پایش لیز خورد،

و در حالی که به سرعت سقوط می کرد، از کوه پرت شد. 

در حال سقوط فقط لکه های سیاهی را در مقابل چشمانش می دید.

و احساس وحشتناک مکیده شدن به وسیله قوه جاذبه او را در خود می گرفت.

همچنان سقوط می کرد و در آن لحظات ترس عظیم، همه ی رویدادهای خوب و بد زندگی به

یادش آمد.

 

اکنون فکر می کرد مرگ چقدر به او نزدیک است.

ناگهان احساس کرد که طناب به دور کمرش محکم شد.

بدنش میان آسمان و زمین معلق بود و فقط طناب او را نگه داشته بود.

و در این لحظه ی سکون برایش چاره ای نمانده جز آن که فریاد بکشد:

" خدایا کمکم کن"

 

ناگهان صدایی پر طنین که از آسمان شنیده می شد، جواب داد:

" از من چه می خواهی؟ "

ای خدا نجاتم بده!

- واقعاً باور داری که من می توانم تو را نجات بدهم؟

- البته که باور دارم.

- اگر باور داری، طنابی را که به کمرت بسته است پاره کن!

... یک لحظه سکوت... و مرد تصمیم گرفت با تمام نیرو به طناب بچسبد.

گروه نجات می گویند که روز بعد یک کوهنورد یخ زده را مرده پیدا کردند.

بدنش از یک طناب آویزان بود و با دستهایش محکم طناب را گرفته بود.

او فقط یک متر با زمین فاصله داشت!

و شما؟

چه قدر به طنابتان وابسته اید؟

آیا حاضرید آن را رها کنید؟

در مورد خداوند هرگز یک چیز را فراموش نکنید.

هرگز نباید بگویید او شما را فراموش کرده.

یا تنها گذاشته است.

هرگز فکر نکیند که او مراقب شما نیست.

به یاد داشته باشید که او همواره شما را

با دست راست خود نگه داشته است.

شازده کوچولو

-كوچولوئك ، اين قضيه ي مار و ميعاد و

ستاره يك خواب آشفته بيشتر نيست. مگر نه؟

 

 

به سوال من جوابي نداد اما گفت: - چيزي

كه مهم است با چشم سر ديده نمي شود.

 

 

- مسلم است.

 

 

- در مورد گل هم همينطور است: اگر گلي را

دوست داشته باشي كه تو يك ستاره هاي ديگر

است، شب تماشاي آسمان چه لطفي پيدا مي

كند : همه ي ستاره ها غرق گل مي شوند !

 

 

- مسلم است . . .

 

 

- د ر مورد آب هم همينطور است.آبي كه تو

به من دادي به خاطر قرقره و ريسمان درست

به يك موسيقي مي مانست . . . يادت كه

هست . . . چه خوب بود.

 

 

- مسلم است . . .

 

 

- شب به شب ستاره ها را نگاه مي كني. اخترك

من كوچك تر از آن است كه بتوانم جايش را

نشانت بدهم. اما چه بهتر ! آن هم براي تو

مي شود يكي از ستاره ها؛ و آن وقت تو

دوست داري همه ي ستاره ها را تماشا كني . .

. همه شان مي شوند دوستهاي تو . . . راستي:

 

مي خواهم هديه اي بت بدهم . . .

 

 

و غش غش خنديد.

 

 

- آخ ، كوچولوئك، كوچولوئك ! من عاشق

شنيدن اين خنده ام !

 

 

- هديه ي من هم درست همين است . . . درست

مثل مورد آب.

راي جفنگ

ه.ع. سوشيانت امرتات  22:07  25/2/1388

راي/جفنگ

 

گاهي كنار ديوار بي كسي،

 

                              بر سر عشق جنگ مي شود،

 

گاهي كنار ريشه هاي بي دوام مودّت،

 

                  از دست روزگار خلقمان تنگ مي شود،

 

گاهي كنار رنگين كمان عقيده،

 

                         لمس آزادي بي شرط،

 

                                    شبيه عقده ،چه بد رنگ مي شود،

 

گاهي سرك مي كشم از ديوار واژه ها،

 

                    آنگاه پاي جسارت است كه لنگ مي شود،

                         

اگر بنويسم "بنام آزادي" ،

 

        آنگاه سر و كار سر و بصرم،

 

                       با نهيب چوب و چماق و تفنگ مي شود ،

 

ببين كنار هم بودن،

 

                            به شرط بودن با هم، قشنگ مي شود،

 

به تعريف، لمحه اي ترديد،

 

                   همان غفلتي ست كه نامش ،درنگ مي شود،

 

درنگ همان فرصتي ست كه سلاح ما؛

 

     بجاي راي و انتخاب،

 

                              تكه پاره هاي بيكلام سنگ مي شود،

 

به شرح ما وقع دو خط شعرم،

 

                                 به اسم زخاريف، جفنگ مي شود.

 

 

                                     

فروشي

2:50 صبح ه.ع.سوشيانت امرتات  13/12/1386

 

فروشي

بكارت را به شهوت مي فروشيم،

                          صداقت را به نكبت مي فروشيم،

شرافت را به خفت مي فروشيم

                             عزيزي را به ذلت مي فروشيم

نگاه و فكر دور انديشمان را

                            به چشمان حماقت مي فروشيم

محبت اين متاع بي زبان را

                          ز بي لطفي به كثرت مي فروشيم

براي جوششي كوتاه و آني

                     .................. بشدت مي خروشيم،

براي خواهش خودخواهي خود،

                      ...................خدا را مي فروشيم،

بمانيد اي خريداران كالاهاي سنگين،

                خدا مانده،خدا را هم به قيمت مي فروشيم

قایم باشك

ه.ع. سوشیانت امرتات، 11/1/1388  14:48

قایم باشك

 

مردم دودسته با سیاه سفید چفیه،

                        همه اهل بازی قایم باشك یا تقیه،

مردم حزب و گروه چپ وراست،

                           مردم ما می خواهیم خدا نخواست،

خدا هم از اینهمه دست به دعا

                             خسته شد،بسه شقاوت تا كجا؟

مردم  بی  شیله  پیله ، بی  دقل ،

                              مردم  سهام  عدالت  تو  بغل  ،

مردم بی كم و كاست و بی نیاز،

                              بعضیها شبانه روز توی نماز ،                                    

روم به دیوار مردم حق و حقیقت،

                                زبونم لال مرده اینجاها منیّت ،

مردم آموزگار رحمت و خدا شناسی،

                       مردم آقا و والا، اسوه ها ی ناسپاسی،

مردم اهل سیاست مردمون مردم آزار،

           باز شدن بازیچه هاشون مردم تو كوچه و بازار،

من و تو نشستیم و ساكت و سردیم،

                               آبروی هر چی مرده ،ماها بردیم،

.

.

.

یكی نیست بهم بگه: چی كاره ای؟

                               تو كه بدتر از ماها بی چاره ای! 

اینا حرف خیلی هاس زیاد و كم ،

                              تو بگو حرفامو من به كی بگم ؟

 

 

هفت درد

1:28 ه.ع.سوشیانت امرتات 8/1/1388

 

هفت درد،

 

سین سادگیّ و، آدمای خوب،

                       مردم ناودون طلای نقره كوب،

 

سین سجاده با مهر كربلا،

                            با یه تسبیح زیر گنبد طلا،

 

سین سرسپردگی به قاب ملكوت،

                     رستن و رفتن به خواب ملكوت، 

 

سین ساكنین و اهل آسمون،

                     اون فرشته ها و از ما بهترون،

 

سین سوزدل غروب جمعه ها،

                انتظار یه مسافر تو هجوم غصه ها،

 

سین سرو سر بریده یا ستم،                         

                             مثل انكار حقیقت با قسم،

              

سین سر بریدن یه ایده نو با قلم،

                             مثل خلقت جهانی از عدم،

 

با دوتا ماهیه قرمز رنگ خون،

                         سر یه سفره: به اسم آسمون .

 

 

خدا بود،ماها نبوديم.

22:45 ه.ع.سوشيانت امرتات 8/1/1388

خدا بود،ما ها نبوديم.

 

تا هميشه جاودانه،

               يه توهم جهاني،

 

يه دروغ بي نهايت،      

                     يه خداي آسماني،

 

اينه اون چيزي كه مي گن:

                   مهربون و بي نيازه؟

 

اينه اون خداي سبحان ،

               كه همه عالم و آدم،

                   زير پاهاش به نمازه؟

 

با يه تهديد بزرگ:

       دوزخ و عذاب و آتيش و جهنم،

            كاشكي مي شد كه بفهمم:ما رباطيم يا كه آدم!

 

 

گاهي ما رو مي بره تا روسر فرشته ها،

                                        گاهي تهديد مي كنه،

                                                ميون دست نوشته ها،

 

گاهي از فرشته برتر،

                گاهي از الاغ  خرتر،

 

ما كه هاج و واج مونديم،

                ما كجاي كاريم آخر؟

 

خدا هستو من نمي دونم:

چرا همه دلخورن از زندگيشون،

            چرا غرغر مي كنن تو حاجت و تو بندگيشون،

 

چيه؟ حرفام خيلي تلخه؟

                يا كه باز ناكوكه سازم؟

چشماتو وا كن عزيزم،

                     گوشه و كنار دنيا ... ،

                                                      خدا مهربونه بازم؟

 

دنيا واسه چي ؟ همينجا،

                

خدا بود و بم مي لرزيد؟

    خدا بود و بچه ي شير از دم روباه مي ترسيد؟

      

خدا بود بابامو بردن؟

     خدا بود اين بنده هاي دست به سينه،

                                       -  با جبين پر پينه-

                                               خون مردمو مي خوردن؟

 

خدا بود و نعشه كردي ،

                     واسه در رفتنه از درد و تباهي؟

خدا بود و عاشقه مرد،

                                بعد عمري رو سياهي؟

 

خدا بود شهيد آوردن؟

                 خدا بود نفتا رو بردن؟

 

خدا بود وقتي كه بوديم؟

 

             خدا بود،ماها نبوديم.

دلیل دل

8/11/1387 جمعه ، 9:30 ه.ع.سوشیانت امرتات

 

دليل دل

 

 

من دليل عشق را  از چشم  تو  پنهان نكردم

 

                     يا براي عشق بازي اقتدا بر اسم يك انسان نكردم

 

دل  دليل عشق  بود و عاشقي  افسانه  اش،

 

                    خون دل  در  ظرف  بود  و  جام  دل  پيمانه اش،

 

جام و مي تسليم دستت، هر دو را بر هم بنه،

 

                  خواهي از جامش  بنوش  و، خواهيش مرهم  بنه،

 

نازنينم از خدا پنهان نباشد،از شما پنهان مباد،

 

                 از مه رويت زنم پيمانه هر دم زين مه و بيداد،داد،

 

در  دلم  از  روز  اول ، تا  ابد  جا  مانده  آهي،

 

                  مرهمي، لطفي، نگارا  گوشه ي چشمي، نگاهي،

 

درد هايم  يك به يك  در  وصف  حالم مي دود،

 

                 عمر هم چون مرغ طوفان، بين شتابان مي رود،

 

لحظه ها  را  فرصتي، ايام  را  بيدار  باش،

 

                 خويشتن  را  مهلتي، اميال  را  بي كار  باش،

 

لحظه اي بر دل بينديش و زماني هم به دم،

 

                 لحظه ها را شاد باش  و  بر  دلت  مسپار غم،

 

ليك دست از دل مداري،دل دليل ديدن است،

 

               عشق را از شاخه احساس پاكي ،چيدن است .

 

                    

 

 

 

 

...

ه.ع. سوشيانت امرتات ، 17:10 ،  07/01/1388

كاشكي؛

 

كاشكي دست روزگار رو شونه ي غروب نبود،

      كاشكي بعد مرگ ما حالت يه ريزه خوب نبود،

 

كاشكي پچ پچ نمي كرد مهتاب با حوض همسايه،

       كاشكي حرفات رك بودن نه طعنه بود نه كنايه،

 

كاشكي آسمون تو دريا،زير آب پنهون نمي شد،

     كاشكي اون حس غريبه تو دلم مهمون نمي شد،

 

كاشكي بودم و مي ديدم،كه بهونه هات دروغه،

     كاشكي  بودي  و مي ديدي، كه ستاره بي فروغه،

 

كاشكي باور نمي كرد دروغ ناودونها رو بارون،

     كاشكي قلبمو نمي برد با نگاهش،اينقد آسون

 

كاشكي رودخونه تنش رو به زمين هديه نمي كرد،

  كاشكي وقتي كه مي رفتي چشم من گريه نمي كرد،

 

كاشكي دنيا مهربون بود، بي دروغ و آرماني،

    كاشكي مي ديدي عزيزم،روز و شبهام شده ...  .

 

فوري!!!

آدرس بلاگ جدید من:

 

 www.BehtarinEnekaseZENDEGI.Mihanblog.com

        (بهترين انعكاس زندگي)

 

               حتما سر بزنيد، خوشحال مي شم ...